C@reTy&Tr@pZy

 โอ้ยยยยยยยย................ในที่สุดก้อปั่นเสร็จ(พิมพ์)

อยากจะบอกว่าเรื่องนี้แต่งไว้ตั้งแต่วันที่ 6 กรกฎาคม 2009

นู้นแล้ววววว

ไม่มีเวลาเอามาลงนะ มันเป็นฟิคเรื่องแรกในชีวิตนะคะ 

ยังไงก้อฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ด้วยคะ รักนะจุ๊ฟ จุ๊ฟ ^W^

Title : love love love your are number one

 

Pairing : 8059 [Yamamoto x Gokudera]

Rate : PG-15(ใสๆ)

Auther : C@reTy.......

“รุ่นที่10 ครับเราไปกินข้าวกลางวันกันดีกว่าครับ”

“อื้ม.... งั้นเราไปกันเถอะ”

.......................ณ ดาดฟ้าโรงเรียน.....................

“ทำไมนายต้องตามพวกฉันมาด้วยเนี่ย!!!”เด็กหนุ่มร่างบางโวยวายใส่ร่างสูงจอมด๊ากเนียนที่มานั่งกินข้ามร่วมด้วย

“แล้วทำไมนายต้องโวยวายด้วย  ทั้งๆที่ฉันก้อมากินข้าวกับพวกนายทุกวัน แล้วนายก้อโวยวายใส่ฉันทุกวัน”

“ก้อฉันเป็นมือขวาของรุ่นที่10  เพราะฉะนั่นฉันมีหน้าที่ต้องคอยดูแลรุ่นที่10 และดูแลได้ดีอยู่แล่ว ไม่จำเป็นต้องให้นายมาคอยดูฉันเวลาอยู่กับรุ่นที่10 และที่สำคัญฉันไม่อยากเห็นหน้านาย...”ร่างบางตอบใส่เป็นชุด

‘อะไรกัน ที่ฉันมาอยู่ตรงนี่เพราะว่าฉันอยากจะเห็นหน้านาย อยากคอยเฝ้ามองนายก้อเท่านั้นเอง...’ ร่างสูงรู้สึกน้อยใจกับคำพูดของร่างบางตรงหน้าที่ว่า ‘ไม่อยากจะเห็นหน้า’ หัวใจของเค้าเริ่มรู้สึกเจ็บแปลกๆ

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะ” ร่างสูงเอ่ยกับทั้ง2 คนด้วยใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้ม

“เดี๋ยวสิ ยามาโมโตะ” สึนะพยายามเรียกยามาโมโตะ แต่ร่างสูงไม่ยอมฟังใคร แล้วรีบวิ่งลงไปจากดาดฟ้า

“ปล่อยมันไปเถอะครับรุ่นที่ 10 ”

“โกคุเดระคุง พูดแรงไปแล้วนะ”

“ผมก้อไม่ได้พูดอะไรที่แรงขนาดนั้นซักหน่อย”

“แต่สำหรับยามาโมโตะ ฉันคิดว่านายพูดแรงนะ งั้นฉันขอตามไปดูยามาโมโตะนะ”

“เดี๋ยวสิครับรุ่นที่ 10”

สึนะจึงรีบเดินตามยามาโมโตะลงไปแล้วทิ้งให้ร่างบางอยู่เพียงลำพัง

“อย่ามาทำให้ฉันปั่นป่วนได้มั๊ยเจ้าบ้าเบสบอล” ร่างบางของโกคุเดระนั่งเอาหน้าซุกกับหัวเข่า

 ยามาโมโตะวิ่งลงมาจากดาดฟ้า แล้วมานอนใต้ต้นซากุระ ข้างอาคารเรียน พรางคิดว่า

‘ที่ผ่านมาฉันอยากจะอยู่ใกล้ๆนายมาตลอด ฉันอยากอยู่ข้างๆนายตลอดเวลา ฉันอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์สำหรับนาย ฉันอยากให้นายหันมามองฉันบ้าง  .......ฉันรักนายนะโกคุเดระ......’

“อยู่นี่เองเหรอ”สึนะเอ่ยเรียกเพื่อนสนิท ที่นอนเหม่ออยู่ใต้ต้นซากุระ และเดินมานั่งลงข้างๆ

“ชอบโกคุเดระคุงสินะ”

“O^o”ร่างสูงรู้สึกตกใจที่เพื่อนของเขาจับได้

“ฮ่าฮ่า โดนจับได้ซะและ สึนะเนี่ยเก่งจัง เดาความรู้สึกของฉันออกด้วย”ร่างสูงลุกขึ้นนั่งข้างๆสึนะ

“ก้อตั้งแต่โกคุเดระคุงย้ายเข้ามาในโรงเรียน แต่โกคุเดระคุงสนิทกับฉัน นายก้อเลยพยายามมาตีสนิทกับฉันบ้าง เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆกับโกคุเดระคุงสินะ”

“”ฮ่าฮ่า โดนสึนะมองออกตั้งแต่แรกเลยเหรอเนี่ย แสดงว่าฉันยังเนียนไม่พออะซิ” <นี่แกยังเนียนไม่พออีกเหรอ;คนแต่ง>

“มันก้อเป็นเรื่องธรรมดานะที่นายจะไม่กล้าสารภาพความรู้สึก ของนายให้โกคุเดระคุงได้รับรู้ นายเลยพยายามจะอยู่ใกล้ๆเขาสินะ”

“มันก้อจริงอย่างที่นายพูด ถึงฉันจะพยายมอยู่ใกล้ แต่โกคุเดระก้อไม่เคยหันมาสนใจคนอย่าฉันเลย”

“อย่าใส่ใจกับคำพูดของโกคุเดระมากนะ  โกคุเดระคุงอะเป็นคนปากหนัก ปากไม่ตรงกับใจหรอกฉันรู้ดี และที่โกคุเดระไม่อยากสนใจใครหรือไม่อยากคบกับใครมันมีสาเหตุนะรู้มั๊ย?”

“ทำไมเหรอสึนะ”

“รีบอร์นหนะเคยเล่าให้ฉันฟังนิดหน่อยว่า โกคุเดระคุงหมดความเชื่อใจในแฟมิลี่และพ่อของตัวเอง เลยหนีมาอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่เด็กเลยไม่มีใครเป็นเสาหลักให้พึ่ง และก้อไม่คิดจะสนใจใครอีก และฉันก้อเป็นคนเดียวที่โกคุเดระคคุงเชื่อใจในตอนนี้ เขาเลยพยายามที่จะเป็นมือขวาและพยายามอยู่ใกล้ๆฉัน”สินะอธิบาย

“เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้นี่เอง”ยามาโมโตะพยักหน้าเข้าใจ

“ฉันหนะอยากให้โกคุเดระคุงได้มีความสุขบ้าง แม้ว่าเขาจะคอยอยู่ข้างๆฉันแต่ฉันไม่คิดว่าเขามีความสุขเลย แต่ว่าพอมีนายมาอยู่ถึงโกคุเดระจะชอบทะเลาะกับนาย แต่ฉันก้อได้เห็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขของโกคุเดระคุงนะ”

“O^o” หน้าของยามาโมโตะ

“ฉันคิดว่าโกคุเดระคุงหนะ น่าจะมีความรู้สึกกับนายเหมือนกันนะ ฉันเคยเห็นเขาแอบไปดูนายซ้อมเบสบอลอยู่หลายครั้งด้วยนะ”

“จริงเหรอ สึนะ ทำไมฉันไม่สังเกตนะ...”ร่างสูงรู้สึกมีกำลังใจเป็นอย่างมาก

“ฉันจะคอยช่วยนายเองยามาโมโตะ ฉันเองก้ออยากเห็นโกคุเดระคุงมีความสุข” สึนะกล่าว ‘ในฐานะบอส’

 %กิ๊งก่อง........สัญญาณเตือนสำหรับให้ไปเรียนวิชาต่อไปดังขึ้น

“งั้นเราขึ้นไปเรียนกันเถอะ ยามาโมโตะ”

“อื้ม”

 ..............เวลาเลิกเรียน.............<ไวเหมือนโกหก>

“รุ่นที่ 10 ครับ เรากลับบ้านกันเถอะครับ”

“เอ่อ....โกคุเดระคุงกลับไปก่อนเถอะนะ พอดีว่าฉันต้องไปสอบซ่อมวิชาภาษาอังกฤษหนะ

“เหรอครับ งั้นผมกลับก่อนแล้วกัน”

“เดี๋ยวก่อนโกคุเดระ!!”ร่างสูงของยามาโมโตะเรียก

“นายมีอะไรกับฉันเจ้าบ้าเบสบอล...”ร่างบางถามด้วยความไร้อารมณ์

“เอ่อ .... วันนี้นายว่างพอที่จะช่วยไปสอนการบ้านให้ฉันหน่อยได้มั๊ย”

“ไปสอนการบ้านให้ยามาโมโตะเถอะนะ วันนี้ฉันกลับบ้านกับนายไม่ได้ โกคุเดระคุงก้อจะได้มีเพื่อนเดินกลับด้วยไง” สึนะบอกร่างบาง ‘ตรงตามแผน.....’

“งั้นก้อได้ครับ ถ้ารุ่นที่10 ขอแล้วหละก้อ” ร่างบางไม่อยากขัดคำสั่งของสึนะ ‘ทำไมฉันต้องไปบ้านเจ้านั่นเนี่ย แบบนี้ก้อยิ่งสับสนหนะสิ....’

...........ณ  ห้องของยามาโมโตะ..........

“นายนี่เข้าใจยากจริงๆเลยนะ!!!”เสียงโวยวายของร่างบางดังขึ้น

“ช่วยไม่ได้นิหนา ก้อฉันมันโง่และก้อไม่เอาไหนเรื่องการเรียนซะหน่อย”

“งั้นฉันจะถามนายนะ ปฎิกิริยาเคมีคืออะไร” <วิชาการโครต==’; คนแต่ง>

“เอ่อ....ใช่การเปลี่ยนแปลงที่ทำให้เกิดสสารใหม่รึป่าว”ร่างสูงตอบอย่างไม่มั่นใจ

“เออ ถูกแล้ว หัดตอบให้มันมั้นใจหน่อยสิ

เวลาผ่านไปจนถึง 3 ทุ่ม

“เสร็จซะที”ร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า

“งั้น ฉันกลับก่อนนะ” ‘เราต้องรีบกลับก่อนที่หมดนั่นจะทำให้เราปั่นป่วนไปมากกว่านี้อีก’

“เดี๋ยวโกคุเดระ มันดึกแล้วเดี๋ยวฉันเดินไปเป็นเพื่อน”

“ไปเป็นไรฉันเดินไปเองได้”

“ไม่ได้นะโกคุเดระมันดึกแล้ว ถ้านายเป็นอะไรไปฉันจะบอกกับสึนะได้ยังไง” ร่างสูงยืนกรานว่าจะไม่ยอมให้ร่างบางไปคนเดียว ‘ที่จริงฉันเป็นห่วงนายต่างหากหละโกคุเดระ’

‘แกเอารุ่นที่ 10 มาอ้างอีกแล้วเหรอ นี่แกรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่’ ร่างบางได้แต่คิดในใจแต่ก้อไม่ได้พูดออกไป  “งั้นก้อได้”

                ท่ามกลางความมืดแต่ก้อยังไม่แสงสว่างจากไฟ ทั้งสองร่างเดินไปตามทางท่ามกลางความรู้สึก

‘ฉันรักนายนะ ฉันรักนายนะ โกคุเดระ ฉันรักนายนะ…..’  ร่างสูงยังคงลังเลที่จะพูดออกไป

ในขณะที่ร่างบางก้อ‘นายคิดยังไงกับฉันกันแน่ นายคิดยังไงกับฉันเจ้าบ้าเบสบอล......’

                ทั้งสองคนต่างคนต่างเดินก้มหน้าโดยที่โกคุเดระเดินอยู่ด้านหน้า

“โกคุเดระ!!!ะ”ยามาโมโตะหยุดเดินและเรียกชื่ออีกฝ่าย

ร่างบางหยุดและหันหลังกลับมาสบตากับอีกฝ่าย “ม...มีอะไร”

“ฉันชอบนาย ไม่สิ ฉันรักนาย......” ร่างสูงตอบด้วยสายตาแน่วแน่ที่ร่างบางไม่เคยเห็นมาก่อน

“O^o” โกคุเดระอึ้งกับคำพูดของคนตรงหน้าอย่างมาก....

แต่ยังไม่ทันที่ร่างบางทันจะได้ตอบอะไร ร่างสูงก้อคว้าร่างบอบบางนั้นเข้าสู่อ้อมอก

“ฉันรักนายนะ ฉันรักมาตั้งแต่เห็นนายครั้งแรก ตั้งแต่ฉันได้อยู่ข้างๆนาย ความรู้สึกฉันก้อเปลี่ยนไปเป็นความรู้สึกที่เรียกว่ารัก.....” <เน่าไปมั๊ยนั่น==’>

ร่างบางในอ้อมแขนกอดตอบและซุกหน้าเข้ากับอกกว้าง แต่ก้อไม่ได้พูดอะไรเพราะได้เข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย

“นาย อยากจะให้ฉันคอยดูแลนาย อยู่ข้างๆนายตลอดไปมั๊ย ไม่สิถึงนายจะไม่ต้องการแต่ฉันก้อจะคอยดูแลนาย ถึงนายจะด่าฉันนายจะทำอะไรฉัน ฉันก้อจะอยู่ข้างๆนาย ” ร่างสูงบอกกับร่างบาง

ร่างบางในอ้อมแขนได้แต่พยักหน้าและซุกหน้าเข้ากับอ้อมอกของร่างสูง เพื่อปกปิดใบหน้าที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีแดง

ด้วยความดีใจร่างสูงจึงผละร่างบางออก แล้วโน้มหน้าเข้ามาประกบริมฝีปากสีเชอรี่ของอีกฝ่ายอย่างช้าๆ สัมผัสอ่อนนุ่มกับรสชาติอันอบอุ่นที่ร่างสูงมอบให้ทำให้ร่างบางหลับตาลงรับสัมผัส ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ

“ฉันรักนายนะโกคุเดระ รักมาตลอด แล้วนายรักฉันบ้างรึป่าว?”

“ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี เพียงแต่ฉันไม่อยากจะทิ้งรุ่นที่ 10 ”

“สึนะรู้เรื่องเราหมดแล้วนะ เพราะฉันนั้นนายไม่ต้องเป็นห่วงหลอก”

“ฮะ นี่นายบอกรุ่นที่ 10 เหรอ ”

“ป่าวๆ สึนะรู้เรื่องเอง ตั้งแต่แรกแล้วด้วย”

“สมกับเป็นรุ่นที่ 10 จริงๆ”

“เรื่องสึนะอะวางใจได้ ยังไงถ้านายเป็นแฟนกับฉัน นายก้อยังคงปกป้องสึนะได้อีกอยู่ดีแหละ”

“นั่นสินะ”

“แล้วนายจะบอกฉันได้รึยังว่า นาย-รัก-ฉัน-รึ-ป่าว”ร่างสูงเน้นทีละคำ

ร่างบางก้มหน้าด้วยความเขินอายและตอบว่า“อืม......ฉันรักนาย”

รอยยิ้มปรากฏอยู่บนหน้าร่างสู้ “น่ารักที่สุดเลย รักโกคุจังที่สุด” ร่างสูงคว้าร่างบางมากอดอีกครั้ง

“เฮ้ย ใครใช้ให้แกเรียกชื่อฉันแบบนี้เนี่ย เจ้าบ้าเบสบอล”ร่างบางรีบผละออกและโวยวายใส่ร่างสูง

“ฉันชื่อทาเคชิ เพราะฉะนั้น นายต้องเรียกฉันว่า ทาเคชิ  ส่วนฉันจะเรียกนายว่า โกคุจัง ไม่สิ ฮายะจังดีกว่า”

“เอ่อๆ ทาเคชิ ก็ทาเคชิ ” ร่างบางยอมแต่โดยดี

“ดึกมากแล้วรีบกลับบ้านกันเถอะ^^” ร่างสูงจับมือร่างบางแล้วรีบพาเดิน

“-//////-”

to be continued..............

เรื่องนี้ยังไม่จบนะคะ ยังมีเรื่องกุ๊กกิ๊กที่เกิดขึ้นกับ ยามะและโกคุอีกนะคะ ติดตามกันด้วย 

ช่วยติติงกันด้วยนะคะเนื่องจากเป็นเรื่องแรกในชีวิต................. 

ถ้ามีตรงไหนเขียนผิดยังไงหรือภาษาวิบัติตรงไหนต้องขออภัยด้วยนะคะ